İleri derecede hasta iki adam aynı hastane odasındaydılar.

Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin

veriliyordu, ciğerlerindeki suyun süzülmesi için.

Bu hastanın yatağı odadaki tek pencerenin tam yanındaydı. Diğer hasta ise

hep

sırtüstü yatmak zorundaydı.

Bu iki hasta saatlerce birbiriyle konuşur, eşlerini, ailelerini,

evlerini, işlerini, askerlik anılarını, tatilde gittikleri yerleri

anlatırlardı birbirlerine.



Pencerenin yanındaki hasta, her öğleden sonra oturmasına izin

verdikleri saati diğer hastaya pencereden görebildiklerini

anlatarak geçiriyordu. Diğer hasta hep bir sonraki günü iple

çekmeye başladı, dışarıdaki renkli ve hareketli dünyayı

dinlemek için.



Pencere, içinde çok güzel bir göl olan parka bakıyordu.

Ördekler ve kuğular gölde yüzerken çocuklar model bot’larını

suda yüzdürüyorlardı. Genç aşıklar, gökkuşağının tüm

renklerindeki çiçeklerin arasında kol kola dolaşıyorlardı.

Ulu ağaçlar etrafı süslüyor,uzaktan şehrin silueti görünebiliyordu.



Pencere kenarındaki adam bunları muhteşem bir detayla

anlatırken, odanın diğer ucunda yatan adam gözlerini kapar ve

bu muhteşem manzarayı hayalinde canlandırırdı.



Sıcak bir öğleden sonra, pencerenin yanındaki adam geçmekte

olan bir şenlik alayını tarif etti. Diğer adam bando seslerini

duyamasa bile hayalinde canlandırabiliyordu, pencere kenarındaki

adamın tasviriyle.



Günler ve haftalar geçti. Bir sabah banyo yaptırmak için

su getiren gündüzcü hemşire pencere kenarında yatan hastanın

cansız bedeniyle karşılaştı: uykusunda, huzur içinde ölmüştü.

Hüzünlendi, hastane görevlilerini cesedi dışarı taşımaları için

çağırdı.



Uygun zaman geçtiğine kanaat getirir getirmez, diğer hasta

pencerenin kenarındaki yatağa taşınmasının mümkün olup

olamayacağını sordu.

Hemşire memnuniyetle isteğini yerine getirdi, hastanın rahat

olduğundan emin olduktan sonra onu yalnız bıraktı.

Hasta yavaşça, duyduğu acıya aldırmadan, bir dirseğine

yaslanarak dışarıdaki dünyaya bakmak üzere yatağından

doğruldu.



Sonunda, dışarıyı kendi gözleriyle görme zevkini

yaşayabilecekti. Pencereden dışarı bakabilmek için yavaşça

dönmeye zorladı kendisini.

Pencere, boş bir duvara bakıyordu.



Adam hemşireye, vefat eden oda arkadaşının pencerenin dışında

görünen harika şeylerden bahsetmesine sebep olan şeyin ne

olabileceğini sordu.

Hemşirenin cevabı, ölen adamın kör olduğu ve pencerenin önündeki

duvarı görmediğiydi. “Sanırım seni cesaretlendirmek istedi” dedi.



Diğer insanları mutlu etmek çok büyük mutluluk getirir,

kendi durumunuz ne olursa olsun. Paylaşılan dertler yarısı kadar

üzüntü verir, paylaşılan mutluluklar ise iki katı artar.



Kendinizi zengin hissetmek istiyorsanız, sahip olduğunuz ve

paranın satın alamayacağı her şeyi sayın.



Yaşadığımız her bir gün bize bir hediyedir.



Hayata iyi bakın. GÜLÜMSEMEYİ HAYATINIZDAN HİÇ EKSİK ETMEMENİZ DİLEĞİYLE......


Çok sevdiğim arkadaşımdan alıntıdır...

Konu: Hayata iyi bakın